Roadbook Juul

Juul en Bart reisden, totaal onvoorbereid, in tien dagen naar Toscane en terug.

Juul, gehuwd en vader van drie kinderen, is zelfstandig consultant in sales en marketing. Maar zijn grote passie, al sinds hij vroeger in Zwitserland en Frankrijk de vakanties van Intersoc begeleidde, is reizen. Met een voorkeur voor de bergen én voor Italië. Het liefst legt hij niks van tevoren vast en slaapt hij elke nacht ergens anders. Gewoon rondtrekken van slaapplaats naar slaapplaats, en onderweg zoveel mogelijk genieten. Met de Vespa, met de motor, … en sinds kort ook met de California die hij een tijd geleden kocht als bedrijfswagen.

Eigenlijk was er dit jaar vanuit de zaak een groepsreis gepland, maar die viel door corona in het water. En omdat Juul deze periode toch had vrijgehouden, besloot hij om met zijn boezemvriend Bart een reis te maken naar Italië en rond te trekken. Drie jaar geleden maakten ze samen al eens een gelijkaardige rondreis: met de Vespa van Turijn naar Napels en terug, goed voor zo’n 3.000 km. Maar nu doen ze het dus op vier in plaats van op twee wielen, met als eindbestemming … Cinque Terre.

Overzicht van de volledige trip in etappes:

Totaal onvoorbereid reden Juul en Bart naar Cinque Terre, aan de Ligurische kust. Het avontuur tegemoet.

• Etappe 1: Scheldewindeke -> Châtillon-sur-Seine -> Valloire
• Etappe 2: Valloire -> Arenzano -> Casarze Ligure
• Etappe 3: Casarze Ligure -> San Gimignano
• Etappe 4: San Gimignano -> Soverzene Dolomiti -> Canazei
• Etappe 5: Canazei -> Rossbach -> Dudenhofen -> Scheldewindeke

Etappe 1: Scheldewindeke -> Châtillon-sur-Seine -> Valloire

Bovenop de berg

Tijdens het eten zoeken we via de app park4night een geschikte plek om gratis te overnachten. Omdat we bij dat heerlijke eten ook een glas hebben gedronken, zoeken we het niet te ver. We vinden een mooie spot op amper twee kilometer van ons restaurant. Le Mont Lassois is de vertrekplaats van verschillende wandelingen en is rustig gelegen, bovenop een berg, met een fraai uitzicht. Buiten ons staat er nog één andere camper, nog een California. Echt de max om hier te staan, een reis om nooit te vergeten.

Late, maar lekkere start

Om kwart over vier vrijdagnamiddag, iets later dan gepland, vertrekken we richting Italië. Normaal gezien ging Bart hier tegen twee uur zijn, maar naar goede gewoonte laat hij even op zich wachten. Uiteraard zijn we ons ervan bewust dat we Cinque Terre niet in één ruk gaan halen, en dus verlaten we de autostrade in de Champagnestreek.We hebben honger en zoeken op Google Maps een restaurantje in de buurt. In Chatillon-sur-Seine vinden we een zaak die nog maar twee weken open is. We hebben geluk: ons menuutje is er een om duimen en vingers bij af te likken.

Park4night

Op zoek naar een geschikt plekje om te rusten of te overnachten met je camping car, je busje of je bestelwagen? Dan kan je niet om de app park4night heen. De groene boompjes zijn de mooiste overnachtingsplaatsen die je kan hebben tijdens je reis.

Slapen op de skipiste

Bart en ik zijn vroeger altijd samen in de Alpen op reis geweest. Een ommetje langs de bergen vinden we dan ook een uitstekend idee. In Valloire rijden we met de mountainbike naar boven, en onderweg komen we midden op de skipiste een spotje tegen dat ons perfect lijkt om te wildkamperen. We voegen de daad bij het woord en koken ‘s avonds op de bergflank een lekkere pasta in onze California.

Etappe 2: Valloire -> Arenzano -> Casarze Ligure

In the middle of nowhere

We naderen de kust en moeten een steile bergpas naar beneden. Af en toe is het best spannend omdat je elkaar op de smalle baantjes niet overal kan kruisen. Het landschap is fantastisch, heel onherbergzaam, en we passeren kleine, verlaten dorpjes met erg smalle straatjes waar je met de California haast niet tussen kan. Op een bepaald moment hebben we tussen twee huizen door aan weerskanten nog 2 centimeter over. En even verderop passeren we een brugje waar we heel goed moeten manoeuvreren om erop te geraken. Als je hier komt met een camionette of met een gewone camper, vergeet het dan maar, dan moet je gewoon een heel stuk terug! Je kan hier echt niet door met een grotere auto. Het is heel verlaten allemaal, heel desolaat. We komen geen auto’s en zelfs geen mensen tegen; we zitten precies in niemandsland. Heerlijk vind ik dat, dan pas voel je de vrijheid tijdens je reis.

Veranderend landschap

’s Morgens doorkruisen we de Alpen via verschillende passen: de Télégraphe naar boven tot in Valloire en dan de Galibier naar beneden. Halverwege de afdaling stoppen we even voor een koffie en genieten we van de passerende moto’s en oldtimers. In Briançon nemen we de autostrade en cruisen dan door tot net over de Italiaanse grens. Vanaf Asti rijden we binnendoor: geen autostrade meer, maar tijd om van de reis te genieten. We doorkruisen het gebergte van Ligurië en Piemonte, met als bestemming de Middellandse Zee. Vanuit de bergen zie je het klimaat en de vegetatie veranderen, van een vrij open, Toscaans aanvoelend landschap naar een echt gesloten bos in Ligurië. Op een bepaald moment kom je dan op een open plek waar je in de verte de Middellandse Zee ontwaart. Fantastisch mooi, en toch ook altijd speciaal en zelfs een beetje aandoenlijk als je voor het eerst de zee ziet tijdens je rondreis.

Het Saint-Tropez van Ligurië

Als we vertrekken richting Cinque Terre (over de brug in Genua die een paar jaar geleden ingestort is … toch wel een beetje eng), zie ik op de kaart dat Portofino eigenlijk niet zo ver uit de richting ligt. Omdat het een klein doodlopend stadje is, met weinig parkeerplaats, rijden we met onze fietsen tot in het centrum. Ideal om de beentjes soepel te houden tijdens onze rondreis. Portofino is een beetje het Saint-Tropez van de Ligurische kust, met kleine huizen en steegjes en een jachthaven waar je zowel authentieke vissersbootjes ziet als chique luxejachten met eigen personeel. Heel leuk om te zien, die mix, en dat alles overgoten met die typische Italiaanse sfeer.We hebben het lumineuze idee om een koffie te drinken waar de haven overgaat in de zee. Heel mooi om te zitten, maar 8 euro voor een (weliswaar lekkere) koffie vinden we toch wat overdreven. Gelukkig zijn ze onze cornetto’s (gevulde croissants met marmelade) vergeten aanrekenen, dus uiteindelijk valt de prijs nog mee.We genieten van de zon op een rotsstrandje in de buurt, nemen een duik in de Middellandse Zee en eten een pizza in een nabijgelegen dorpje. Wanneer we uiteindelijk doorrijden richting Cinque Terre loopt het al tegen de avond. We stoppen in de supermarkt voor een wegwerp-barbecue en gaan op zoek naar een leuke plek om te overnachten.

Onze eerste gelato

Wanneer we uiteindelijk door de typische Piemontese wijngaarden de zee bereiken, is het al vrij laat. Onze maag begint te grommen en we willen snel iets vinden om te slapen. Park4night levert echter niks op, en dus rijden we gewoon naar de eerste camping die we tegenkomen. Maar dat blijkt, zonder overdrijven, de lelijkste plek waar we ooit gestaan hebben. De brug van Genua loopt letterlijk bijna boven de camping, langs de ene kant is een drukke baan en langs de achterkant dendert regelmatig een trein voorbij. Kortom, niet echt een succesformule voor een goede nachtrust tijdens de reis. We zijn het dan ook met elkaar eens: vanaf nu geen campings meer, tenzij we zeker weten dat het de moeite is. Onze camping ligt een beetje buiten Arenzano, maar … we hebben onze mountainbikes bij. We fietsen naar het centrum, zonder parkeerperikelen. Zo langs het water, met de ondergaande zon boven de zee en de rotsachtige kust van Ligurië, da’s best wel een mooi plaatje. Arenzano is echt een toeristisch stadje, met een gezellige drukte en die typische kustsfeer. Onze pizza is redelijk, maar het ijsje achteraf (het eerste van deze reis) is ronduit zalig. Wat ons een instant Italië- en vakantiegevoel bezorgt.

Verbroederen met zicht op zee

We passeren verschillende campings die niet aan onze verwachtingen voldoen en vinden uiteindelijk via park4night een slaapplaats in Casarze Ligure. We nemen een klein afslagje, volgen een smal grindpad, en wanneer we boven op de berg aankomen staat daar een bestelwagen van de gemeente Sint-Niklaas, compleet met zwaailichten en rood-witte striping, met een lege tent ernaast. Bizar! Nadat we ons geïnstalleerd hebben, gaat Bart de buurt verkennen. Even later komt hij terug met drie alternatieve jonge kerels van de kanten van Brussel, op roadtrip langs verschillende muziekfestivals in Europa. Een van die gasten had die bestelwagen van binnen helemaal omgebouwd tot een cosy camper. We drinken er samen eentje, waarna die gasten vertrekken naar hun volgende bestemming.Niet veel later arriveert de volgende California, een Zwitsers koppeltje met de California van de ouders. En kort daarna komt er een Opel Vivaro met een Frans koppel de berg op gereden. Heel vreemd allemaal … plots staan daar drie campers op een godverlaten plek die je niet kan zien vanop de gewone weg. We halen ons tafeltje boven, steken de wegwerp-barbecue aan en bakken ook het vlees van het jonge koppel. Om dan met drie op een rij naar de zee te kijken, naar de ondergaande zon, met een lampje van de Decathlon.

“Het is toch altijd speciaal en zelfs een beetje aandoenlijk als je voor het eerst de zee ziet.”

Heel desolaat, en net daardoor enorm sfeervol. Om 22u30 rijdt er plots een wagen met zwaailichten de berg op. De politie die ons komt wegjagen, denken we, maar het zijn gewoon die drie Brusselaars die het uiteindelijk toch wijs vonden om terug te komen en daar te slapen. We drinken nog gezellig iets samen met heel die bende en krijgen een rondleiding in de andere campers. Allemaal hebben ze hun camper wel op een of andere manier verbouwd of heringericht, en daar zijn ze behoorlijk trots op. Op een bepaald moment vraagt Bart of ze die van ons ook eens willen zien? Maar ik lach “Bart, doe eens normaal, da’s gewoon de originele California.”